Huisdierverzorging op maat.

( U bent nu op pagina: Home, Wie is Joop )

........Gosh, hoe beschrijf je jezelf.

“GEK............. van dieren, dierenliefhebber in hart en nieren, kan niet leven zonder dieren” is wellicht het best passend, ondanks dat juist dat "met dieren" in mijn jeugd niet van een leien dakje ging.

Opgegroeid in de hoofdstad van Brabant, in een gezin van 8 kinderen was ik op een na de oudste. Papa en Mama werkten hard en gaven ons vooral ook veel liefde.

Mijn eerste aanraking met dieren was met de kippen van de buren. Reeds op jonge leeftijd, zo’n 4 of 5 jaar, kreeg ik er een van de buurman voor mijn verjaardag. Haha, het voer kreeg ik erbij. Dat duurde niet zo heel lang, toen ineens “was de kip weggelopen......”

Dat gebeurde later ook met het konijn, de poezen, kraaien etc., het bleek een steeds weer voorkomend probleem. Steeds weer vond, kreeg of ontdekte ik puppies die mee naar huis moesten, en ik maakte talloze kooien en rennen en hokken, en toch, ze “liepen allemaal weg.......”.

Ergens rond de pubertijd werd het me duidelijk dat ze niet wegliepen, maar door papa naar het dierenasiel werden gebracht, het was voor “ons moeder” al zwaar genoeg om 8 koters fatsoenlijk groot te brengen!

Ik nam me voor om later, als ik groot was, nooit meer zonder dieren te leven. En ik heb, tot op de dag van vandaag, woord gehouden.

Meteen na mijn trouwen, de inrichting van de (bovenste) flat was nog niet klaar, was ik al bezig met de inrichting van een ander "huis", een aquarium.

Tropische vissen, in ruim 300 liter water en staande op een dun planken vloertje. Ik krijg nog hartkloppingen als ik er aan terug denk. Gelukkig heeft de onderbuurvrouw nooit geweten wat haar boven het hoofd hing (stond)!

Samen met onze poes heb ik ontelbare uren voor, met en (gedeeltelijk) in dat glazen huis doorgebracht, zij het dat de interesse van de kat uit geheel andere grond was.........

Ook Erik, ons eerste kind, werd, vastgesnoerd op een stoel, voor het levende schilderij neergezet. Hij brabbelde honderd uit tegen de visjes en vond het beslist niet leuk als hij eten en/of naar bed moest.

In 1971 verhuisden we naar Curacao, waar ik een fijne job had gekregen.

Het paradijs op aarde, zo leek het in het begin en zo heb ik het altijd ervaren (......eeuuhh, meestentijds dus want er moest ook nog gewerkt worden).

Vanaf die tijd was ik nooit meer zonder honden (en poezen en geiten en duiven en, en, en, en, .....). Want buiten Erik, bleek ook onze op Curacao geboren dochter Monique behept te zijn met een zeer ruim hart voor dieren. Er is dus in de loop der jaren een groot arsenaal gewone, en inheemse dieren bij ons te gast geweest.

Daar ook ben ik begonnen met me meer toe te leggen op de training en het werken met honden. Aansluiting gezocht bij een (toen de enige) hondensport”vereniging” waar ik veel geleerd heb.

De oprichter (en voorzitter en trainer en materiaalman en........ ja eigenlijk deed Marco alles) was een (ex) politiehondentrainer en had heel veel ervaring. “Natuurlijk” lag het accent op bewaking en politiehonden werk, en de methoden stamden uit de jaren 50.

De club groeide en groeide en ik ging ook clubtrainingen geven.

Puppen, jonge honden, beginners, gevorderden, ik groeide er langzaam in. Nu ik er aan denk kan je het economische verloop van Curacao in de honden training terug vinden. Waar er eerst alleen gezelschapshonden(bazen) werden getrained werd dit later meer en meer op bewaking toegespitst.

Het drugstijdperk kwam en we gingen speuren. Drugs, wapens, explosieven, op alles werd gespeurd, soms met verbluffende resultaten. Auto’s, schepen, vliegtuigen, in, op en aan alles konden we de honden laten werken dankzij Marco’s organisatietalent en zijn vele contacten bij (overheids)instanties. Diverse van onze honden vonden hun weg naar de overheid om daar mee te helpen de illegaliteit te bestrijden.

We gingen honden leren om mensen op te sporen en staande te houden. We leerden honden om een draaiende helicopter in te gaan, te vliegen (samen met de baas natuurlijk) en er, laaghangend boven de grond, op commando uit te springen en te werken. Natuurlijk kan een heli op plaatsen komen waar je normaal niet komt dus werden er reddingshonden opgeleid. Ik heb heel wat uren als “slachtoffer” onder puin en andere troep doorgebracht!

Vreemd eigenlijk dat ik, werkend met zo vele rassen, zelf eigenlijk maar twee hondenrassen heb gehad, of eigenlijk drie? In het begin immer boxers en later rottweilers. De boxers heette allemaal Christie.

Gek? Nee hoor. Mijn eerste boxer heette zo en ik was zo verknocht geraakt aan die naam (en die hond) dat alle volgende dezelfde naam kregen! Tussendoor was er ook nog een Yorkshire terreir, Donny was zijn naam. Maar die was eigenlijk van de kinderen, niet echt een hond voor mij om mee te werken. Wel makkelijk trouwens om mee te nemen in het vliegtuig naar Nederland op vakantie!

Later werden het rottweilers omdat die veelzijdiger waren als “gebruiks”hond en in het politiewerk beter waren. Tja, aan die grote, brede, indrukwekkende kop en het goede karakter bleef ik vasthouden!

De rotties kregen wel allemaal andere namen, het gedoe met “de Christies” was achteraf toch niet zo goed bevallen. Het voelt namelijk nogal raar als je met je kinderen steeds spreekt over de eerste, tweede, derde of vierde Christie!

Mira, Gregor, Yuckle (spreek uit “joekel”, geintje van de baas) en Floris zijn “dier”bare herinneringen uit de net voorbije Curacaosche tijd.

Tussen alle rashonden door hebben ook steeds verschillende exemplaren van ons “derde ras” gelopen, de (curacaosche) straathond. Door iedereen op Curacao "koenoekoehond" genoemd. Een mechelaarachtig, intelligent en sterk allegaartje, dat in doorsnee met gemak 13 tot 15 jaar oud kan worden.

Mijn laatste en eigenlijk meest dierbare koenoekoehondje is “Fikkie” geweest. Een beestje dat haarfijn mijn stemmingen aanvoelde en daarop zo juist reageerde. Ik heb van al mijn dieren en vooral mijn honden veel gehouden, maar kwam er toch steed weer achter dat Fikkie mijn lieveling was.
Daarom staat rechtsboven op elke pagina zijn koppie, lief beestje he?

12 jaar mochten we samen lief en leed delen voordat ik hem, door ouderdom geveld, bij ons afscheid van Curacao, moest laten inslapen.

Fikkie, het ga je goed daarboven in de hondenhemel bij al je vriendjes, je gaat nooit meer uit mijn gedachten.....

Dus vindt u het gek dat onze dierenservice “Fikkie’s” heet?

Klik HIER om door te gaan naar de beschrijving van Gaby.

Klik HIER om mij te mailen ( op joop-AT-fikkies.nl )